ROZDZIAŁ JEDENASTY
Mieszkańcem tej planety była istota zwana powszechnie Maską, której prawdziwego oblicza nikt nie znał. Każdy,
Tammy, która właśnie zamierzała wspiąć się wyżej, po¬nownie spojrzała na niego.
mu się przypatrując. Widząc, że gość jest lękliwy i nieufny, Mały Książę cofnął się i usiadł obok Róży. Gołąb
- Dzień dobry - powiedział ciepło i grzecznie Mały Książę.
- Nie pytałam o kompetencje - skwitowała zimno.
- W walizce jest list z napisem: „Ciocia Tammy". W cudzysłowie, jakby to był jakiś dowcip. Bez adresu, bo gdyby był zaadresowany, wysłałabym go.
Badacz Łańcuchów znów na chwilę zamilkł, lecz tym razem Mały Książę się nie dopytywał.
- Broitenburg cię potrzebuje. - Ponownie zaczął gładzić jej dłoń. - Jeśli odmówisz, w moim kraju zapanuje chaos. Zrozum, nie tylko Henry cię potrzebuje, ja też.
Zapadła cisza.
- Często chodzę boso - oznajmił z godnością Mark.
- Pamiętam. Chodzi mi o to, jaka ona jest.
Tammy.
- Nie, ja...

- Cieszę się, że doszliśmy do porozumienia. Spróbuję teraz podnieść cię i wsadzić do samochodu. Musisz mi pomóc. Jestem za stara i zbyt słaba, żeby cię przenieść.
i prowadziła w stronę domu.
dnia jakiś oprych usiłował poturbować Bobby'ego. Wy-
- Nie mogę go wykonać.
Głos lorda Kilcairna brzmiał mniej gniewnie niż w sali balowej, ale wciąż poważnie.
Tino... Schody są...
- Przypuszczałem, że nie pozostał pan całkiem obojętny na jej los. Choć, po prawdzie,
Alexandra pozwoliła sobie na mały uśmieszek.
- Powinnaś przyjechać i poddać się przesłuchaniu...
rzecznego lub wręcz dla nich szkodliwego — na przykład
człowiekiem”.
się poddać. Podeszła do kufra. Pod ubraniami i butami znalazła ozdobną spinkę do włosów,
- Proszę być ostrożnym, milordzie, bo zniweczy pan swoją reputację cynika.
- Dziękuję, Wimbole.
Osoba, którą mogłaby zranić nowiną, była bezpiecznie zamknięta w jego piwnicy.